Unreal Tournament 2004

07.07.2004

Treść

Grzechem gracza jest nie pamiętać Unreal Tournament. Ta gra wydana w 1999 roku podbiła między innymi moje serce i trzyma mnie w takim stanie aż do dziś. Naprawdę obok hitów między innymi ze stajni Rockstar, część mojego dysku twardego zajmuje stary, poczciwy UT. Bardzo trudnym zadaniem jest stworzenie programu o tak długim terminie ważności, a jeszcze trudniej jest stworzyć kontynuację godną pierwowzoru. Unreal Tournament 2003 dla jednych był właśnie tym wspaniałym sequelem, ale spora grupa graczy nie podzielała tego entuzjazmu, mając za złe twórcom gry, że odważyli się kontynuować coś niemal doskonałego, prawie nie do przebicia. Patrząc jednak z dzisiejszego punktu widzenia, UT 2003 możemy uznać za dobry produkt, gdyż znalazł on wielu zwolenników, chętnych do zabawy z innymi na serwerach dedykowanych tej grze. Ledwo jednak pesymiści zdążyli ją skrytykować, a już Epic Games wydaje kolejny „Nierealny Turniej”. I tym razem nie ma już żadnych wątpliwości – Unreal Tournament 2004 to jak najbardziej godne podsumowanie serii!

Najnowszego UT nazwać można zarówno dodatkiem niewymagającym oryginału, jak i zupełnie nową grą. Produkt ten bowiem wykorzystuje to, co zostało stworzone na potrzeby prequeli, jednocześnie wnosząc do rozgrywki mnóstwo nowych elementów, urozmaicających rozgrywkę. Ale po kolei. Podczas zabawy przeniesieni zostajemy do roku 2362, gdzie ponownie rozgrywany jest turniej. Tym razem do boju stają prawdziwi giganci, bo najlepsi zawodnicy poprzednich edycji. Skoro mamy specjalnych bohaterów, także i zasady muszą ulec zmianie. I tak też powrócił tryb znany z pierwszego UT – Assault. Wcielamy się w nim w członka drużyny, której zadaniem jest albo bronienie danego celu, albo zdobycie go. Moim zdaniem zabieg ten wyszedł programowi na dobre, gdyż ożywia on rozgrywkę. Kolejny tryb to zupełna nowość o nazwie Onslaught.

Podczas rozgrywania go, każda z drużyn posiada swoją główną bazę, a na mapie są kolejne, mniejsze, czekające na swych zdobywców. Gdy posiądziemy nad nimi kontrolę, baza przeciwnika stoi przed nami otworem (czytaj: nie ma przeszkód by zrównać ją z ziemią). Tylko w Onslaught do naszej dyspozycji oddane zostały pojazdy (więcej na ich temat w dalszej części tekstu). Gdy jednak zabawa z maszynami nam się znudzi (ale szczerze w to wątpię), czekają na nas jeszcze tryby dobrze znane graczom, którzy mieli okazję obcować z poprzednimi częściami UT, a mianowicie: Deathmatch, Team Deatchmatch, Capture The Flag, Bombing Run, Double Domination, Mutant, Last Man Standing oraz Invasion. Te trzy ostatnie dostępne były dopiero po zainstalowaniu Epic Bonus Pack’a do Unreala 2003, teraz zaś mamy je dostępne bez żadnych komplikacji.

Pora omówić wyżej już wspomniane pojazdy. To zupełna nowość w serii, zmieniająca zupełnie kształt rozgrywki. A przyczynili się do tego: Goliat (wolny, ale porządnie opancerzony czołg), Hellbender (potężnie uzbrojony i opancerzony pojazd), Manta (bardzo szybki pojazd, unoszący się za pomocą dwóch wiatraków tuż nad ziemią), Skorpion (słabo opancerzony, ale niezwykle skuteczny przeciwko piechocie), Raptor (pojazd latający, narażony na ataki rakiet naziemnych) oraz Myśliwce Kosmiczne Ludzi i Skaarj. Ponadto dostępne są także Wieżyczki oraz Działo Jonowe, służące do obrony danych terenów. Jak widzicie, wybór jest duży, co sprawia, że mamy wiele możliwości współpracy między graczami. Zarówno w teorii, jak i w praktyce sprawdza się to znakomicie!

Unreal Tournament 2004 przynosi także nowe bronie. Oprócz tych sprawdzonych w poprzednich Urealach, mamy do dyspozycji także zupełne nowości, takie jak: Mine Layer czy AVRiL. Pierwsza „zabawka” służy do stawiania min, które są skuteczną bronią zarówno przeciw pojazdom, jak i postaciom. AVRiL to broń przeznaczona tylko do niszczenia pojazdów, dzięki czemu piechota nie jest bezradna w starciu z maszynami. Zatem posiadanie pojazdu nie jest równoznaczne z dominacją na mapie – parę nieuważnych posunięć i ... „game over”. Aha, jeszcze informacja dla zwolenników karabinu snajperskiego zastosowanego w UT, a zapomnianego w UT 2003 – nic nie stoi na przeszkodzie by w UT 2004 wykonywać widowiskowe headshoty za pomocą snajperki. Twórcy zdecydowali się, by wróciła ona do łask za co ze swojej strony serdecznie dziękuję!

Mapy w Unreal Tournament 2004 nie są specjalnie nowe, bo większość z nich uświadczyliśmy już w poprzednich częściach, ale wśród 90 (tyle mniej więcej można ich naliczyć!) znajdują się także zupełnie nowe, ciekawe konstrukcje. Na monotonność narzekać nie można, na małe rozmiary też – większość z terenów to duże obszary, nie nadające się raczej na grę 1vs1. Nowy UT to zdecydowanie gra zespołowa, polegająca na sprawnej współpracy całej drużyny. Na każdej mapie rozmieszczono różne "przydasie", znane już dobrze z poprzednich części serii.

A są to np. „witalizer”, który daje pięć punktów zdrowia, „pakiet witalizera” przywracający dwadzieścia pięć punktów czy „beczka witalizera”, poprawiająca stan zdrowia aż o 100 punktów. Ponadto ochraniać nas będą „pakiet osłon” oraz „superparkiet osłon”, okrywające nas kolejno 50 oraz 100 punktami pancerza. Jeśli zaś chodzi o przedmioty zwiększające naszą siłę, mamy tutaj „podwójne obrażenia”, podwajające moc broni oraz „adrenalinę”, dzięki której będziemy mogli wykorzystać specjalne zdolności.

UT 2004 bazuje na silniku UnrealEngine 2, dzięki któremu oprawa graficzna produktu stoi na jak najbardziej wysokim poziomie. Na pierwszy rzut oka nie dostrzeżemy kolosalnych zmian między wersją 2003, a 2004, ale to wcale nie jest wadą produktu. Postacie, otoczenie, pojazdy – to wszystko to dzieło profesjonalistów, którzy nie tylko znają się na robocie, ale także tworzą z pasją. Natomiast fizyka programu to niemalże majstersztyk – każdy nasz ruch ma swoje konsekwencje – co się uniesie, musi upaść. Grę testowałem na AMD Athlon 2.0+, 256 DDR RAM oraz GeForce 4 Ti na pokładzie i nie narzekałem. Wprawdzie na najwyższych detalach gra znacznie zwalniała (szczególnie na otwartych terenach), ale na średnio-wysokich ustawieniach obraz był bardzo ładny, a animacja płynna.

Dźwięk nie jest tak rewelacyjny jak to, co widzimy na ekranie, ale niczym specjalnie nie drażni. Napewno nie można go nazwać nieudanym, ale do miana bardzo dobrego też mu daleko. Ot, oprawa dźwiękowa jest, bo być musi, a przy okazji zrobiona jest całkiem solidnie. Wreszcie gracze mogą porozumiewać się między sobą za pomocą mikrofonów, a także wydawać polecania botom. Odbywa się to na takiej zasadzie, iż najpierw mówimy do mikrofonu imię komputerowego gracza, a potem rozkazujemy mu, co ma robić. Zatem przykładowe polecenie będzie brzmiało „Charlie, cover me”, co sprawi, że Charlie skupi swoją uwagę na chronieniu nas. Niestety, także w polskiej wersji językowej polecenia możemy wydawać tylko po angielsku, ale nie mam o to żadnego żalu do dystrybutora, gdyż zmienienie tego spowodować by mogło pewne komplikacje na zagranicznych serwerach.

Skoro już mowa o polskim dystrybutorze, wypadałoby napisać także o rodzimej wersji produktu. W Unreal Tournament 2004 grać możemy dzięki firmie CD Projekt, która przygotowała polskie wydanie tego tytułu. Samej gry wprawdzie nie przetłumaczono (z reguły FPS-ów się nie tłumaczy), ale sporządzono obszerną instrukcję, opisującą zarówno podstawowe rzeczy, ale zawierającą także porady, dzięki którym nasze starania będą przynosiły należyte skutki. Grę kupić możemy bądź to na DVD, bądź na sześciu płytach CD.

Z wielką radością przyznaję, że w najnowszą część „Nierealnego Turnieju” grało się mi wyśmienicie. Już podczas zabawy w trybie dla jednego gracza, satysfakcja z rozgrywki jest ogromna. Prawdą jednak jest, że UT 2004 swoje skrzydła rozwija dopiero w grze wieloosobowej. Jeśli masz, drogi Graczu, dostęp do Internetu, gwarantuję Ci wiele godzin pełnych emocji, rumieńców oraz radości – a to wszystko dzięki najnowszemu produktowi Epic Games.

Orion

Autor: onet.pl

Wiadomości

Menu

Mapa

Unreal Tournament 2004

Treść